Przygotowanie motoryczne

Do podstawowych cech motorycznychmożemy zaliczyć: siłę, szybkość, wytrzymałość, gibkość i koordynację ruchową (Sozański 1999 ).Każda z tych cech oddziaływuje bezpośrednio lub pośrednio na funkcjonalność człowieka.
„O efektywności poruszania się ciała w przestrzeni nie decyduje jedna tylko zdolność motoryczna, a raczej kombinacja: mobilności (zakresu ruchu), stabilności (koordynacja aktywności mięśni), wytrzymałość, siły mięśniowej” (Stuła 2009).
Siła mięśniowa to możliwość pokonywania oporu zewnętrznego lub przeciwdziałania mu przy pomocy wysiłku mięśniowego (Trzaskoma 2001).
W zależności od rodzaju pracy, jaki wykonują mięśnie ( praca koncentryczna, izometryczna lub ekscentryczna ) siłę kształtuje się na różne sposoby. Siła mięśniowa zależy od (Górski 2006 ):
  •  Przekroju poprzecznego mięśnia
  •  Proporcji włókien białych do czerwonych
  •  Rekrutacji jednostek motorycznych
Optymalny poziom siły wpływa na płynność i ekonomikę ruchu oraz zwiększa poziom mocy.
Moc to wielkość pracy w jednostce czasu jej składowymi są siła i szybkość (Zacioski 1970). Optymalny poziom mocy pozwala w sytuacjach gwałtownej utraty równowagi uratować się przed upadkiem, dla tego powinien być stosowany, z zachowaniem zasad bezpieczeństwa, nawet u osób starszych.
Szybkość – „Przez zdolności szybkościowe jako przejaw motoryczności człowieka rozumie się poziom możliwości przemieszczania w przestrzeni całego ciała lub określonych jego części w możliwie najkrótszym odcinku czasu” (Osiński 2003).
Szybkość możemy podzielić na 3 składowe:
  •  czas reakcji 
  •  czas pojedynczego ruchu
  •  częstotliwość ruchów
Jednym z czynników wpływających na efektywność pracy mięśnia jest relacja siły mięśnia do prędkości ruchu. W związku z tym do prawidłowej funkcjonalności organizmu wymagany jest również optymalny poziom szybkości ruchów.
Cechą mającą kluczowy wpływ na ekonomikę i dokładność ruchów w warunkach zmęczenia jest wytrzymałość definiowana jako: „zdolności do długotrwałego wykonywania działań ruchowych bez obniżania ich efektywności, można, więc powiedzieć, że są to zdolności do przeciwdziałania zmęczeniu fizycznemu w czasie pracy mięśniowej” (Ljach 2003).
Wytrzymałość kształtowana jest na bazie wydolności czyli potencjału jakim dysponujemy.
Możemy wymienić wytrzymałość tlenową, beztlenową i mieszaną.
W treningu funkcjonalnym, kluczowe znaczenie ma poziom wytrzymałości głębokich mięśni stabilizujących, które pod wpływem zmęczenia wyłączają się i przestają spełniać swoją funkcję, narażając tym samym struktury bierne na przeciążenia i urazy.
Gibkość jest to ruchomość ciała w poszczególnych stawach, zdolność wykonywania ruchów w stawie lub kombinacji stawów w optymalnym zakresie (Ronikier 2001).
Istnieje kilka czynników mających istotny wpływ na poziom oraz możliwości rozwijania gibkości, należy tu wymienić uwarunkowania anatomiczne, czyli budowę stawów oraz umiejętność kontroli sensomotorycznej. Wypracowanie odpowiedniego balansu pomiędzy zginaczami a prostownikami, nauka napinania i rozluźniania poszczególnych mięśni jest kluczem do uzyskania optymalnych, funkcjonalnych zakresów ruchów. Organizmowi potrzebny jest optymalny zakres ruchu, to jest taki, który jest on w stanie kontrolować, wszystko co wykracza poza kontrolowany zakres ruchu jest niebezpieczne i może doprowadzić do hipermobilności a w konsekwencji do przeciążeń i kontuzji (Zając i wsp. 2010).